قرار نبود بعد از 5 ماه دوری از وبلاگ، موضوع اجتماعی نویس شم و ژست دلسوزانه به خودم بگیرم، اما امروز که داشتم میرفتم سرکارم، تو نمای افق چیزی دیدم که قبلن وقت گذر از این منطقه هیچ وقت ندیده بودم.

روزگاری میدان شوش سینمائی داشت به نام سینما شباهنگ که تقریبا به همراه سینما تمدن مولوی جنوبی ترین سینمای تهران بود.

میگم بود بخاطر اینکه سه چهار سال پیش مالکان سینما از سر ناچاری یا از سر زیاده خواهی ملک سینما رو به قیمت حدوداً 4 میلیارد تومن! به یک تاجر بلور(بخونید وارد کننده معظم) فروختند و عطای فرهنگ رو به لقاش بخشیدند.

سینما شباهنگ همچین سینمای تاپی هم نبود. فیلمهای درجه دو وسه روز هم توش پخش نمیشد.

اکثراً فیلمهای قدیمی وبزن بکش! نمایش میداد که محبوب دل برادران افغان هم بود! به همین خاطر عمده مشتریای سینما هم همونها بودند. 

در کنار سینما محلی بود به نام خانه کودک شوش. محلی برای نگهداری از کودکان خیابانی که شکر خدا در این منطقه کم هم نیستند!

از قضای روزگار، به علت همجواری این دو محل(سینما و خانه کودک) به بازار بلور تهران، شهرداری به فکر توسعه تجاری این منطقه افتاد و در اقدامی ضربتی، هم خانه کودک و هم سینما رو با خاک یکسان کرد.

و امروز بولدوزری بر روی خرابه های این دو مکان خودنمائی میکند.

نه با ساخت وساز مخالفم نه با نوسازی، اما در عجبم از کار شهرداری که عنوان فرهنگی را یدک میکشد و برجسازی میکند.